Dat was ‘ie dan

Dat was ‘ie dan. 2018. En met het einde van het jaar, komt ook ‘een kaartje per dag’ ten einde.  Een jaar lang postte (brievenbus) én postte (Instagram) ik iedere dag een kaartje. Ie-de-re dag. Althans, zo ongeveer. In verband met het legen van de brievenbussen (of beter gezegd, het niet legen daarvan) deed ik op vrijdag namelijk 3 kaartjes op de bus. Zodat ik de zaterdag, zondag en maandag daarop wel een kaartje online kon zetten.

De hersenspinsels voor dit project begonnen allemaal in december 2017. Ik was net op m’n hoofd gevallen. En heel veel meer dan met knallende koppijn in een donkere kamer liggen kon ik niet. Het moet op zo’n ‘dood moment’ zijn geweest dat ik ineens aan de stapel kaartjes dacht, die ergens in een laatje waren weggestopt. Een stapel die maar niet kleiner leek te worden. Want die enkele keer dat ik een kaartje stuurde, wisten betreffende kaartjes het niet te winnen van mijn kritische blik.

“Wat kon ik met die kaartjes doen? “

Maar wat kon ik toch met die kaartjes doen? Ik zou ze weg kunnen gooien. Maar, zou het niet veel leuker zijn als ik ze toch zou versturen? Zou het niet een idee zijn als ik het komende jaar, iedere dag iemand zou verrassen met een kaartje? Ja! Dat leek me een leuk idee!

Ik had het al helemaal uitgedacht: op maandag (mijn vrije dag) zou ik de kaartjes voor die week uitzoeken. Dan kon ik vervolgens iedere ochtend, in de trein, een kaartje schrijven (de reis van Eindhoven naar Amsterdam was immers lang genoeg). En voordat ik kantoor binnen zou stappen, dropte ik het kaartje dan in de brievenbus die voor het pand stond. Tijdens mijn terugreis zou ik het kaartje dat ik de dag ervoor op de post had gedaan, online kunnen zetten. Top! Gaan we doen! Daags daarna hoorde ik van pap dat postzegels per 1 januari weer duurder zouden worden. Op de valreep kocht ik dus nog voor een heel jaar postzegels (ja, inderdaad.. voor een paar honderd euro). Nu móest ik dit plan wel doorzetten.

“Die reis heb ik helaas nooit meer gemaakt. Maar mijn kaartjesproject was des te levend.”

Mijn jaar liep uiteindelijk iets anders. Een hersenschudding bleek vervelendere gevolgen te kunnen hebben, dan ik op dat bewuste moment in december kon vermoeden. Die dagelijkse reis naar Amsterdam heb ik helaas nooit meer gemaakt. Maar mijn kaartjesproject was des te levend. Al snel besloot ik zelf kaartjes te gaan maken. En dat heeft me best wel wat gebracht. Naast dat ik nu een pro ben in handletteren (Oké, pro is misschien wat overdreven. Maar ik vind het serieus écht tof om te zien wat voor groei je doormaakt, door simpelweg iedere dag iets te doen). Maar daarnaast dus, was het ook een soort van ‘creatieve therapie’. Ik moest iedere dag even rustig gaan zitten ‘tekenen’. Een perfecte taak voor m’n geshakete hoofd. En daarnaast moest ik ook iedere dag even naar buiten toe, om m’n kaartje te posten.

Natuurlijk heb ik ook écht wel momenten gehad waarop ik het he-le-maal beu was. Pfff. Ik moet nog een kaartje maken. Stom, want ik moest niks natuurlijk. Maar leer mij, mij kennen. Halverwege stoppen, was geen optie. Stiekem ben ik ergens dus ook wel blij dat het nu voorbij is. Maar ik kijk ook zéker terug op een prachtig project. Een project waarbij ik iedere dag iemand blij heb mogen maken. (En daar werd ik dan weer blij van.) Wat ontzettend veel lieve complimentjes, enthousiaste reacties en creatieve ‘kaartjes terug’ heb ik mogen ontvangen.

Dank jullie wel!

Ik sloot het project trouwens af met een heuse ‘december special’. Check hier het filmpje.

Benieuwd naar alle kaartjes die ik in 2018 verstuurde? Neem dan een kijkje op bijbehorende Instagram-pagina.

2 gedachten over “Dat was ‘ie dan”

  1. Omdat het echt niet simpel is uit te drukken hoe trots ik op jouw positieve doorzettingsvermogen ben, laat ik de reactie achterwege….

    Dikke kus, Mama ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *